Employer Branding İçin Üniversite Topluluklarının Önemi Nedir?

İşveren markası kampüste nasıl oluşur

İşveren markası, bir şirketin "çalışılacak yer" olarak nasıl algılandığı. Bu algı kurumsal bir metinle değil, insanların birbirine anlattığı deneyimlerle oluşuyor — ve üniversite kampüsü bu anlatının en hızlı yayıldığı yerlerden biri.

Kampüs, kapalı devre bir topluluk: bir mülakat deneyimi, bir stajyer yorumu ya da cevapsız bırakılmış bir başvuru, reklamdan hızlı dolaşıyor. Bu, kötü kurgulanmış bir kampanyayı cezalandırdığı kadar iyi kurgulanmış olanı da ödüllendiriyor.

Dolayısıyla kampüste işveren markası, iletişim biriminin ürettiği bir mesaj değil; şirketin öğrencilerle kurduğu temasların toplamı.

Neden topluluklar

Öğrenciye doğrudan ulaşmaya çalışmak yerine topluluklarla çalışmanın üç somut sebebi var:

Güven aktarımı. Kulübün duyurduğu bir etkinlik, markanın duyurduğu aynı etkinlikten daha çok katılım alıyor. Araya güvenilen bir taraf giriyor.

Doğru kitle. Yazılım kulübü, yazılıma ilgi duyan öğrencileri zaten bir araya getirmiş durumda. Hedefleme yapmaya gerek kalmıyor.

Süreklilik. Topluluklar her dönem etkinlik yapıyor. Bir kez kurulan ilişki, kendini tekrar eden bir takvime yerleşiyor.

Nasıl çalışılır: dört biçim

Dördü de nakit gerektirmiyor. İşveren markası açısından etkileri de sponsorluk görünürlüğünden yüksek: öğrenci bu biçimlerin hepsinde şirketten bir insanla karşılaşıyor.

Kimi göndermeli

En sık yapılan hata, kampüse yalnızca işe alım ekibini göndermek. İK uzmanı süreci anlatabilir ama işi anlatamaz.

İşe yarayan kurgu genellikle ikili: işi yapan bir kişi (mühendis, tasarımcı, analist) günlük işten bahsediyor; işe alım tarafından biri süreci ve takvimi anlatıyor. Öğrencinin merak ettiği soruların çoğu birinciye, başvuru soruları ikinciye gidiyor.

Bir de kampüsün kendi mezunları var: aynı bölümden mezun olup o şirkette çalışan biri, en inandırıcı anlatıcı. "Ben de burada okudum" cümlesi, hazırlanmış hiçbir sunumun yapamayacağı şeyi yapıyor.

Ne anlatılmalı

Öğrencinin duymak istediği şeyle şirketin anlatmak istediği şey çoğu zaman ayrışıyor. Kampüste karşılık bulan içerikler:

• Günlük işin gerçekten neye benzediği
• Yeni mezunun ilk altı ayda ne yaptığı
• Başvuru sürecinin adımları ve süresi
• Hangi becerilerin gerçekten arandığı
• Şirketin çözmeye çalıştığı somut problem

Karşılık bulmayanlar: kurumsal değerler listesi, ödül vitrinleri, "aile gibiyiz" anlatısı. Bunlar öğrenci için doğrulanamayan ifadeler ve doğrulanamayan ifade güven üretmiyor.

Ölçüm: işveren markası nasıl ölçülür

İşveren markası soyut görünse de kampüs tarafında ölçülebilir izleri var:

Son satır en ucuz ve en açıklayıcı gösterge: iş birliği iyi yürüdüyse topluluk ertesi dönem kendisi arıyor.

Sık yapılan hatalar

• Yalnızca işe alım döneminde görünmek. Sadece staj başvuruları açıkken kampüse gelen marka, ilişki değil işlem kuruyor.
• Vaat edip tutmamak. "Başvurularınıza döneceğiz" deyip dönmemek, işveren markasına verilebilecek en hızlı zarar.
• Topluluğu tedarikçi gibi görmek. Kulüp bir hizmet sağlayıcı değil; karşılıklı olmayan iş birliği ikinci döneme kalmıyor.
• Tek kampüse bağlanmak. Bilinen birkaç okulla sınırlı kalmak, hem havuzu daraltıyor hem de o kampüslerdeki rekabeti artırıyor.

Sık sorulanlar

Küçük bir şirketiz, öğrenciler bizi neden tercih etsin? Küçük ekipler kampüste anlatacak daha somut şeye sahip: yeni mezunun ilk aydan itibaren gerçek işe dokunması, büyük kurumlarda nadir. Bunu açıkça anlatmak, bilinirlik açığını kapatan en etkili yol.

Hangi topluluklarla çalışmalıyız? Aradığınız becerilerin geliştiği topluluklarla — ve mutlaka bölüm kulüpleriyle sınırlı kalmadan. Girişimcilik, tasarım ya da veri toplulukları çoğu zaman farklı bölümlerden aynı ilgiyi taşıyan öğrencileri bir araya getiriyor.

Yılda kaç etkinlik yeterli? Sayıdan çok düzen belirleyici. Her dönem bir kez yapılan iş birliği, tek dönemde yapılan üç etkinlikten daha kalıcı sonuç veriyor.

Öğrencilerin şirket hakkındaki algısını nasıl öğreniriz? Etkinlik sonunda salonda toplanan üç soruluk kısa bir geri bildirim çoğu zaman yeterli: ne merak ettiniz, ne eksik kaldı, başvurmayı düşünür müsünüz. Sonradan gönderilen formlar çok düşük oranda dolduruluyor.

İlk temas nasıl kurulur

Çoğu iş birliği başlamadan bitiyor, çünkü iki taraf da diğerinin arayacağını varsayıyor. Şirket "topluluklar bize başvursun" diye bekliyor, topluluk "büyük şirket bizi ciddiye almaz" diye yazmıyor.

Pratik olan, teklifi somut hâle getirip yazmak. Karşılaştırma:

Sağ sütundaki cümleler cevaplanabilir çünkü karşı tarafa iş çıkarmıyor: ne, ne zaman ve kimin için sorularının cevabı içinde.

İlk temasta yapılacak bir liste hazırlamak da işi hızlandırıyor: hangi kampüsler, hangi topluluklar, hangi dönem. Bu liste olmadan başlayan girişimler genellikle tek bir kulüple sınırlı kalıp orada sönüyor.

Kontrol listesi

Özet

Kampüste işveren markası kampanyayla değil temasla kuruluyor. İşi yapan insanları gönderen, doğrulanabilir şeyler anlatan, verdiği sözü tutan ve her dönem aynı topluluklarla çalışmayı sürdüren şirketler; ikinci yıllarında adayın kendiliğinden başvurduğu marka hâline geliyor.